Benliğin Hayatta Kalması - Bilgi bulutu olarak benlik ve diğer boyutlardaki yolculuğu Kuantum bilinci, deneyimin korunumu ve çok boyutlu evrenler #1000671

“Benliğin Hayatta Kalması”, radikal ve büyüleyici bir tez ortaya koyar: “ben” dediğimiz şey, biyolojik ölümle birlikte yok olmaya mahkum katı bir varlık değil, bedenin kaybından sonra da hayatta kalabilen ve gerçekliğin diğer boyutlarında yoluna devam edebilen, deneyimler, anılar ve yaşanmış çöküşlerden oluşan dinamik bir yapı, bir bilgi bulutudur.
Kitap, klasik benlik krizinden yola çıkar: beyinde yer alan ve bedenle özdeşleşen tek bir özneye dair sezgisel fikir, çağdaş fiziğin bulguları ve bilincin çözülmemiş sorunu ile giderek daha uyumsuz hale gelmektedir. Eğer maddenin kendisi temel değil de alanlardan, süreçlerden ve ilişkilerden ortaya çıkıyorsa, o zaman kişisel kimlik de bir madde olarak değil, bir bilgi süreci olarak yeniden düşünülmelidir.
Eserin merkezinde, günümüzde teorik fizik, kozmoloji ve kara delik araştırmalarında hayati öneme sahip olan bilgi korunumu ilkesi yer almaktadır. Hiçbir şey gerçek anlamda yok edilmez: değişen şey, biçim, erişilebilirlik ve düzenlenme düzeyidir. Bu sezgi, öznel deneyime de genişletilir: her deneyim, basitçe yok edilemeyecek gerçek bir iz, bir bilgi izi bırakır.
Bu temele dayanarak kitap, bilincin büyük gizemini ele alır ve bilinci beynin ikincil bir ürünü olarak değil, temel bir olay olarak yorumlar: bir eylem, yaşanmış bir çöküş. Kuantum bilinçle ilgili başlıca teoriler, mistik sapmalara kapılmadan, deneyimin neden var olduğunu ve neden salt nöronal faaliyete indirgenemeyeceğini açıklamaya yönelik ciddi girişimler ol 'de tartışılmaktadır. Beyin, bu şekilde benliğin nihai kaynağı olarak değil, yerel bir destek, geçici bir arayüz olarak ortaya çıkmaktadır.
Eserin teorik özü, “bilgi bulutu olarak benlik” kavramıdır: zaman içinde evrim geçiren, çok sayıda düzeyden (deneyimsel, duygusal, belleksel, anlatısal) oluşan, tek parça olmayan bir yapı. Biyolojik ölümle birlikte bu bulut yok olmaz, ancak bedensel destekten ayrılır. Yok olabilecek olan şey anlatısal egodur; hayatta kalabilecek olan ise deneyim ve yaşanmış bilgi alanıdır.
Açıkça spekülatif, ancak kavramsal olarak titiz olan bölümünde kitap, benliğin bilgi bulutunun doğrusal olmayan zaman, yaygın kimlik ve deneyimin sürekliliğinin yeni biçimleriyle karakterize edilen başka varlık rejimlerine geçebileceği çok boyutlu bir evren hipotezini araştırır. Tek bir “öbür dünya” değil, pek çok olası geçiş vardır.
Eser, bu vizyonun varoluşsal sonuçlarıyla sona erer: Eğer yaşadığımız hiçbir şey ontolojik olarak boş değilse, o zaman yaşamak biriktirmek ya da kurtulmak anlamına gelmez, daha geniş bir sürece sorumlu bir şekilde katılmak anlamına gelir. Ego hayatta kalmaz. Gerçekten yaşadıklarımız hayatta kalır.