အစီအစဉ်တကျရှိသောသူ- ဝိညာဉ်တစ်ပါးတည်း။ - စကြဝဠာပုံသဏ္ဍာန်တစ်ခု၏ စကြဝဠာဗေဒဆိုင်ရာ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်။ ရှေးဟောင်းအတွေးအခေါ်မှသည် ကွမ်တမ်ခေတ်၏ အသိစိတ်နယ်ပယ်အထိ သင်္ကေတအားလုံး။ #995554

တိုင်းခေတ်တိုင်းသည် ချက်ချင်းမြင်မရသေးသော၊ အတွင်းမှ ဘဝကို တက်ကြွစေပြီး ပြင်ပမှ အမှန်တရားကို စီမံခန့်ခွဲပေးသော အရာကို ဖော်ပြရန် စကားလုံးများကို ရှာဖွေခဲ့သည်။ ဤစကားလုံးများထဲမှ အဟောင်းဆုံးနှင့် အကြာရှည်ခံဆုံးတစ်ခုမှာ 'ဝိညာဉ်' ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ပိုမိုအသုံးပြုသမျှ နားလည်မှုက ပိုမိုနည်းပါးလာသည်။ ဤဝေါဟာရသည် သမိုင်းကြောင်းများ၊ ပုံရိပ်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ဖော်ပြချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အဓိပ္ပါယ်များလွန်လွန်းခြင်းနှင့် အလုံးစုံမရှင်းလင်းခြင်းကြားတွင် ဆက်တိုက်လှုပ်ရှားနေရသော အယူအဆတစ်ခုဖြစ်သည်။
ဤစာအုပ်သည် မူလအမြင်မှစ၍ မေးခွန်းကို တိုက်ရိုက်စူးစမ်းသည်။ ယနေ့ခေတ်တွင် ယုံကြည်လက်ခံနိုင်ပြီး တင်းကြပ်ခိုင်မာကာ သဘောတရားအရ ကာကွယ်နိုင်သော စိတ်ဝိညာဉ်အယူအဆတစ်ခု ရှိပါသလား။ ဤမေးခွန်းကို ဖြေရှင်းရန် စာသားသည် ရာစုပေါင်းများစွာအတွင်း ဤအယူအဆ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာခဲ့သည့် အရွယ်အစားများကို ပြန်လည်သုံးသပ်ကာ အဆင့်ဆင့် ဆက်လက်တင်ပြထားသည်။
ခရီးစဉ်ကို ဘာသာစကား၏ အကန့်အသတ်များကို တိတိကျကျ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခြင်းဖြင့် စတင်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ အမျိုးအစားများသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အတွေ့အကြုံမှ ဆင်းသက်လာသောအခါ ဝိညာဉ်အကြောင်းကို မည်သို့ ပြောဆိုနိုင်မည်နည်း။ ထို့နောက် ၎င်းသည် ကြီးမားသော ဘာသာရေးနှင့် သဘောတရားဆိုင်ရာ ရိုးရာများမှတဆင့် ဆက်လက်ကာ နက်ရှိုင်းသော ဆင်တူညီမှုများနှင့် ဆုံးဖြတ်ချက်ချမှတ်နိုင်သည့် ကွာခြားချက်များကို ဖော်ထုတ်သည်။ ထို့အပြင် အတွင်းပိုင်းအတွေ့အကြုံ လမ်းကြောင်းကိုလည်း စူးစမ်းကာ တစ်ခုတည်းဖြစ်ခြင်းနှင့် ဖွင့်လှစ်ခြင်းဆိုင်ရာ သဘောတရားများသည် မဖြစ်မနေ ဘာသာရေးဆိုင်ရာ မဟုတ်ကြောင်း၊ သို့သော် ဖနိုမီနိုလိုဂျီအရ ဖော်ပြနိုင်ကြောင်း ပြသသည်။
ဒုတိယပိုင်းတွင် ငြင်းပယ်ခြင်း၊ ကန့်သတ်ချက်များနှင့် တိတ်ဆိတ်ခြင်းတို့၏ အခန်းကဏ္ဍကို စူးစမ်းလေ့လာသည်။ ဝိညာဉ်အကြောင်း မပြောနိုင်သည့်အရာများကို အသိအမှတ်ပြုခြင်းက ရိုးရှင်းစွာ ဖော်ပြခြင်းဖြင့် ဝိညာဉ်ကို ထိခိုက်စေနိုင်ခြင်းမှ ကာကွယ်ပေးသည်။ ဤအချိန်တွင် ဆွေးနွေးချက်သည် သိပ္ပံဘက်သို့ ပြောင်းလဲကာ၊ ရူပဗေဒ၊ သတင်းအချက်အလက်သီအိုရီ၊ ဦးနှောက်နှင့် အာရုံကြောဆိုင်ရာ သုတေသနနှင့် သတိပညာလေ့လာမှုများသည် ဝိညာဉ်ကို သဘာဝထက်လွန်သော အရာတစ်ခုအဖြစ် မဟုတ်ဘဲ ဖွဲ့စည်းပုံဆိုင်ရာ အခြေခံသဘောတစ်ခုအဖြစ် ထည့်သွင်းစဉ်းစားနိုင်ရန် ကိရိယာများဖြစ်လာသည်။
နောက်ဆုံး သဘောထားမှာ တစ်ဦးချင်း သတိသည် ကျယ်ပြန့်သော ကွင်းတစ်ခု၏ ဒေသဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်မှုတစ်ခုအဖြစ် မြင်နိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။ ၎င်းကို ' ' ဟုခေါ်သော သတိ သို့မဟုတ် နက်ရှိုင်းသော အချက်အလက် ကွင်းတစ်ခုအဖြစ် ဖော်ပြနိုင်သည်။ ၎င်းသည် ဖော်ထုတ်ပြသထားသော အမှန်တစ်ခုမဟုတ်သလို၊ ပြည့်စုံစွာ တည်ဆောက်ထားသော သိပ္ပံသီအိုရီတစ်ခုလည်း မဟုတ်ပါ။ ၎င်းသည် အတွေ့အကြုံ၊ အတွေးအမြင်နှင့် သိပ္ပံတို့ ဆုံဆည်းရာမှ ပေါ်ပေါက်လာသော အတွေးပိုင်းဆိုင်ရာ ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ဤစာအုပ်သည် ကျွန်ုပ်တို့အား နှစ်ဆ လေ့ကျင့်ခန်းတစ်ခု ဆောင်ရွက်ရန် ဖိတ်ခေါ်သည်။ တစ်ဖက်တွင် ကျွန်ုပ်တို့ ယုံကြည်ထားသည့် ဝိညာဉ်အကြောင်းကို ဖြိုခွဲဖျက်သိမ်းပြီး၊ တစ်ဖက်တွင် ပိုမိုတိကျစွာ ပြန်လည်တည်ဆောက်ကြည့်ရန် ဖြစ်သည်။