Chcę założyć firmę, ale nie mogę rzucić pracy - Przetestuj, zanim odejdziesz #1005916

Powiedziałeś to na głos mniej więcej cztery razy i za każdym razem brzmiało to jak wymówka.
Nie mogę rzucić pracy.
Nikt nigdy nie sprawdził, czy to prawda. Oto co się dzieje, kiedy ktoś wreszcie to sprawdza.
Trzydzieści pięć procent. O tyle mniej zarabiała osoba ze środka stawki dziesięć lat po porzuceniu pensji na rzecz pracy na własny rachunek, niż gdyby po prostu została. Nie ci, którym się nie udało. Środek stawki. James Hamilton opublikował to w Journal of Political Economy w 2000 roku i prawie nikt tego nie cytuje, bo ta liczba nie nadaje się na scenę.
A potem odkrycie, które odwraca wszystko. Po prześledzeniu tysięcy ludzi przez czternaście lat rejestrów zatrudnienia okazało się, że ci, którzy budowali firmę, zachowując pensję, mieli o mniej więcej jedną trzecią mniejsze szanse, że ją zamkną, niż ci, którzy skoczyli prosto z pensji w próżnię. O jedną trzecią. Praca, której nie możesz rzucić, nie jest przeszkodą. To najtańszy sprzęt testowy, jaki kiedykolwiek będziesz mieć.
Czternaście rozdziałów. Każdy kończy się czymś, co zrobisz w jeden wieczór, na kartce, bez wydawania pieniędzy i bez mówienia komukolwiek.
W środku:
- Cztery rzeczy przykręcone do twojej pensji, których nikt ci nie wyliczył, i dwuletni mur stojący w tym samym miejscu w pięciu różnych krajach
- Dlaczego założyciele najszybciej rosnących firm w Ameryce mają średnio czterdzieści pięć lat i co naprawdę przewiduje ich sukces
- Dziewięćdziesiąt sześć godzin, które są całym twoim testem, i jedna liczba, którą zapisujesz, zanim zaczniesz
- Akapit na końcu twojej umowy o pracę, który zabrał inżynierowi pomysł rozwijany przez dwadzieścia jeden lat, a potem obciążył go rachunkiem na jedną trzecią miliona dolarów
- Droga do pracy na własny rachunek, która całkowicie pomija budowanie, i ile kosztuje w medianie
- Dlaczego tylko cztery i jedna dziesiąta procent pracowników kiedykolwiek poprosiła pracodawcę o zmianę samej pracy i co się stało z tymi, którzy poprosili
Każda liczba jest sprawdzona. Tam, gdzie badania sobie przeczą, drukowana jest sprzeczność, a nie wygodniejsza połowa. Szesnaście liczb wycięto, bo nie miały autora. Jeden rozdział przyznaje, że nie ma pod sobą prawie żadnych dowodów, i mówi to, zanim poprosi cię o wykonanie ćwiczenia mimo wszystko.
Diego Segura jest inżynierem przemysłowym. Ma MBA i tytuł magistra technologii cyfrowych z Boston University oraz napisał międzynarodowy bestseller Wszystko, Co W Nadmiarze, Jest Dobre. Współpracował ze Stanford, Harvardem, MIT i Boston University. Pensję od kogoś innego pobierał dokładnie raz. To jest luka w jego autorytecie i umieszcza ją we wstępie, zamiast pozwolić ci odkryć ją w piątym rozdziale.
Ta książka może ci powiedzieć, żebyś został. Jeden z ostatnich rozdziałów w całości należy do czytelnika, który zostaje.
Dziś niczego nie decydujesz. Sprawdzasz, co naprawdę jest do ciebie przywiązane, a prawie nikt tego nie robi przed złożeniem wypowiedzenia.