Pole świadomości. W kierunku wspólnego umysłu uniwersalnego - Nowa teoria pól przekształca indywidualną świadomość w rzeczywistość kosmiczną. #952797

Przez długi czas wierzyliśmy, że świadomość jest sprawą prywatną, przechowywaną w głowie każdego z nas. Rodzajem zamkniętego pokoju, indywidualnym płomieniem, który oświetlał tylko nasz wewnętrzny świat. Jednak dzisiaj coś się zmienia. Badania naukowe nad zachowaniami zbiorowymi, odkrycia neuronauki społecznej, współczesne teorie umysłu rozproszonego, a nawet pewne intuicje wywodzące się z tradycji kontemplacyjnych wydają się opowiadać inną historię: być może świadomość nie jest tylko „moja” lub „twoja”. Być może nie zaczyna się i nie kończy wraz z granicami naszego ciała. Być może istnieje szersza przestrzeń, w której jesteśmy zanurzeni, wspólne terytorium, w którym nasze myśli, emocje i percepcje nie są oddzielone, ale głęboko splecione. Przestrzeń ta  zaskakująco przypomina rozproszone pole, coś, co nas otacza i przenika, podobnie jak pola elektromagnetyczne lub pole grawitacyjne. Nie widzimy jej, tak jak nie widzimy grawitacji, ale odczuwamy jej skutki. Nie dotykamy go, tak jak nie dotykamy fal radiowych, a jednak jesteśmy nieustannie zanurzeni w ich wpływach. Wszystko wskazuje na to, że  istnieje pole świadomości: subtelne, rozległe pole, które nie należy do nikogo, ale wspiera wszystkich. Kiedy dwie osoby wchodzą w relację, nie jest to tylko spotkanie dwóch umysłów: jest to lokalna aktywacja tego pola. Coś się zapala, zagęszcza, nabiera kształtu. To dlatego niektóre rozmowy wydają się „myśleć same”, niektóre pomieszczenia „wibrują” szczególną energią, a głęboko powiązane grupy wydają się czerpać z inteligencji, która przewyższa sumę poszczególnych członków grupy.
Możemy wyobrazić sobie to pole świadomości jako wielki ocean. Ocean niewidzialny, ale realny w swoich skutkach, który otacza wszystko i przepływa przez każdego z nas. W tym oceanie nasze indywidualne świadomości nie są oddzielnymi bytami: są falami. Falami, które pojawiają się, nabierają kształtu, wznoszą się i rozpływają, ustępując miejsca innym falom. Każda z nich ma swoją fizjonomię, swój rytm, swoją wysokość, tak jak każdy z nas ma swoją historię, charakter, sposób postrzegania świata. Ale wszystkie fale należą do tego samego morza. Żadna nie istnieje poza nim.
Myślenie o świadomości w ten sposób nie oznacza zaprzeczania naszej indywidualności: oznacza postrzeganie jej w szerszym kontekście. Tak jak fala nie traci swojej tożsamości tylko dlatego, że składa się z tej samej wody co ocean, tak i my nie tracimy siebie, gdy uznajemy, że jesteśmy częścią czegoś większego.
Drugi obraz może pomóc nam zbliżyć się do tej samej tajemnicy z innej perspektywy: fal radiowych. Wyobraźmy sobie, że istnieje wielka stacja nadawcza, zawsze aktywna, która transmituje ciągły strumień informacji, intuicji, możliwości. Nie jest to pojedyncza, sztywna wiadomość, ale wachlarz częstotliwości, jak chór potencjałów wypełniający przestrzeń. Wyobraźmy sobie ludzkie mózgi jako dostrojone elementy. Odbierają, dekodują, tłumaczą. Ale każdy robi to na swój sposób, z inną wrażliwością i jakością odbioru.
To książka dla tych, którzy zastanawiają się, jak funkcjonuje człowiek, gdy nie jest sam. Dla tych, którzy intuicyjnie czują, że w najbardziej intensywnych momentach życia coś się otwiera, coś krąży, coś się rozszerza. Dla tych, którzy podejrzewają, że świadomość nie jest przedmiotem, który można posiadać, ale procesem, którym należy się dzielić. Jeśli prawdą jest, że jesteśmy węzłami wielkiej tkaniny, to być może nadszedł czas, aby nauczyć się ją dostrzegać. A przede wszystkim, aby nią żyć. Ponieważ to właśnie tam, w tej wspólnej przestrzeni, stajemy się naprawdę ludźmi.